18.04.2009: KAPELLEN recr - HOVE recr = 7 - 6
Aanval: Veerle W / Linda – Nancy – Patrick – Verdi
Verdediging: Kathleen – Rita – Glenn – Johan
Wisselspelers:
Tinneke (voetkwetsuur) – Danny M (indien echt nodig)
Scheidsrechters:
1ste helft : Roger Van Hoegaerden (Hove)
2de helft : Christel Gerardts (Kapellen)
Scoreverloop:
0 - 1: Verdi doorloper, pas Nancy
1 - 2: Glenn doorloper, pas Kathleen
2 - 3: Kathleen schot, pas Glenn
3 - 3: RUSTSTAND
5 - 4: Glenn schot, pas Johan
6 - 5: Glenn schot, pas Johan
6 - 6: Rita schot, pas Kathleen
7 - 6: EINDSTAND
Oh, wat is Tinneke rap op haar teen getrapt, letterlijk dan, want het bleek echt pijnlijk. Allé, laat ons hopen dat ze voor verzorging naar de dokter ging, want ze was het niet echt van plan hé! Toch bleef ons Tinneke op de bank zitten, voor in ’t geval het nodig bleek. Prachtige instelling meisje.
Onzen Danny Michiels bleek ook van de partij, maar vermits hij de volgende dag een belangrijke match moest spelen tegen Borgerhout, de tweede in de stand, hield hij zich liever afzijdig. Maar ook hij bleef beschikbaar voor in ’t geval het nodig zou zijn.
Drie schakels in ons ploegje die nog niet of nauwelijks hadden meegespeeld. Eerst en vooral Veerle W die weer echt haar best deed en zelfs adem genoeg bleek te hebben.
Ten tweede onze Verdi die tegen een heer stond om ‘U’ tegen te zeggen. Amai Verdi, dat was een snelle heer hé! En niet enkel snel, maar ook technisch goed.
Ten derde onze Glenn die zelfs regelmatig kon scoren. We wisten al wel dat hij een goed schot had, maar uit slechts enkele kansen 3x scoren, dat is wel straf hoor.
Onze ouwe getrouwe recreanten lieten zich ook weer van hun beste kant zien en verdienden minstens een gelijkspel. Maar ja, we kunnen niet altijd winnen, nietwaar?
Allé, volgende week weer eens thuis spelen tegen onze vrienden van de Linkeroever, Sikopi. Ik heb zo het gevoel dat er weer weinig recreanten heren kunnen aanwezig zijn. Daarom een oproep aan alle geïnteresseerden: bel me, schrijf me, als je ons kunt depanneren. Waarvoor alvast een dikke merci . . .
Roger.